Op het strand van Playa de las Higuericas trekt plotseling iets mijn aandacht. Tussen de parasols, strandstoelen en mensen die verkoeling zoeken in de Middellandse Zee lopen twee dames het strand op.
ππ¨π¨π. ππ°ππ«π.
ππ±πππ₯π¬π’π¨π«.
Zij zoeken een plek in het zand, alsof er iets heel gewoons gebeurt. Maar voor mij is er iets veranderd. Het echte Rotterdam is gearriveerd.
Heel even ruik ik het gras van Woudestein. Hoor ik het geluid vanaf de tribune. Zie ik de mensen met wie ik daar regelmatig sta. De uitslagen van die glorieuze wedstrijden vergeet ik nooit. En het gevoel evenmin. De beslissende goal. De ontlading op de tribune. De promoties. De onverwachte overwinningen.
Die momenten waarop ik weer begrijp waarom Excelsior voor mij de grootste club van Rotterdam is. Niet gemeten in aantallen. Maar in loyaliteit, verbondenheid en de plek die deze club in mijn leven inneemt.
Alsof een stukje van die geschiedenis voorgoed in het rood en zwart is achtergebleven. Op Woudestein vertelt het shirt waar ik bij hoor. Onder de Spaanse zon vertelt het waar je vandaan komt.
Het shirt is hetzelfde. De afstand verandert de betekenis.
En dan is er de achterkant van het shirt Een naam. Een nummer. Voor een buitenstaander bedrukking. Voor de drager kan daar een compleet verhaal achter schuilgaan.
β’ Nummer 10 omdat hij ooit je held was.
β’ 7 omdat je vader dat nummer droeg.
β’ Je eigen naam omdat dit jouw club is.
Of de naam van een speler van wie je hoopt dat een volgende generatie later nog weet wie hij was.
We kiezen zelden alleen wat er op een shirt moet staan.
We kiezen welk verhaal we ermee willen dragen. Het rood en zwart. Het patroon. De verhoudingen. De details.
De ontwerper heeft het shirt gemaakt. Daarna gebeurt iets waar geen ontwerper volledige controle over heeft. De supporter trekt het aan. En vanaf dat moment bestaat hetzelfde shirt in duizenden verschillende werkelijkheden.
In de ene leeft een vader voort die zijn kind ooit voor het eerst meenam naar Woudestein. In een ander wonen de vrienden met wie al jaren dezelfde plek op de tribune wordt gedeeld.
Er zijn shirts waarin Kralingen zit. Rotterdam. Een promotie. Een speler. Die ene wedstrijd. Een zondagmiddag die voor altijd een plek in je geheugen heeft gekregen. En er zijn shirts die eigenlijk maar één ding zeggen: hier hoor ik bij.
Duizenden supporters kunnen exact hetzelfde shirt dragen. En allemaal dragen ze iets anders. Tot ze elkaar ergens ver van Rotterdam tegenkomen. Een blik naar het rood en zwart.
βππ±πππ₯π¬π’π¨π«?β
Meer is er niet nodig. EΓ©n ontwerp. Duizenden verhalen. EΓ©n Rotterdamse club die ze met elkaar verbindt.
πππ π’π¬ ππ π°π¨π§πππ«π₯π’π£π€π π€π«πππ‘π π―ππ§ πππππ€ππ§π’π¬.
We dragen hetzelfde shirt.
ππππ« π§π’ππ¦ππ§π ππ«πππ π π‘πππ³ππ₯πππ π―ππ«π‘πππ₯.
